Pierike in Marokko

Rabat, Morocco

Tue, 05 Apr 2016 18:00:00 +0100

We namen 's ochtends een ontbijt op het doorregende terras van onze vreemde riad. Ook nu was het nog miezerig weer. We vertrokken goed op tijd te voet naar het station. Onderweg kochten we nog een broodje om mee te nemen in een broodjeszaak van de hippere Ville Nouvelle. Aangekomen in het treinstation waren we opgelucht dat we zo vroeg waren. Er was heel veel volk voor onze trein en niet genoeg zitplaatsen. Gelukkig hadden wij twee een plekje aan het raam in een compartiment van acht personen. De rit verliep heel vlot. De mensen bij ons in het compartiment, die elkaar niet kenden, hadden vele geanimeerde gesprekken waar wij niets van begrepen. Ze hielpen ons wel heel vriendelijk toen we hun vroegen waar we het beste konden afstappen om naar de luchthaven te gaan. De conducteur liet ons ook toe om een halte verder af te stappen dan de halte waarvoor we een ticketje hadden gekocht. Vanuit het station van Salé namen we een taxi naar de luchthaven. We waren drie uur op voorhand daar en dachten dat we dus meer dan tijd genoeg zouden hebben. Dat viel tegen. Eerst was een er een rij om naar de bagagecontrole te mogen. Nadat we die rij hadden doorlopen bleek dat we onze handbagage moesten inchecken. Hiervoor moesten we ook aanschuiven. Daar bleek dat we bij het online inchecken niet hadden uitgevinkt dat we bagage wouden inchecken. Hierna moesten we terug gaan aanschuiven in de eerste rij. Daarna stonden we in de rij voor de paspoortcontrole en daarna voor de security-controle. We hadden nog even tijd om wat eten te kopen en daarna konden we al op het vliegtuig. Na drie uur vliegen kwamen we aan in Charleroi. Hier was alles nog altijd chaotisch. We moesten lang wachten op onze bagage, maar vooral buiten de luchthaven heerste een belegerde sfeer. Er stonden vele mensen, die niet binnen mochten van militairen en politie, te dringen om gelande passagiers te ontvangen. Daardoor wrongen we ons een weg naar buiten. Auto's werden nog altijd gecontroleerd, dus er was een lange file, waardoor we de ouders van Pieter, die ons kwamen halen, tegemoet stapten. Daarna reden we naar huis en kropen we in ons eigen warme bedje.

Marrakesh, Morocco

Mon, 04 Apr 2016 18:00:00 +0100

We kregen deze ochtend zowaar pannenkoeken op zijn Belgisch, jammie! We dropten een koppel even verderop aan de verkruimelende Kasbah van het volgende dorpje, Tamedaghte. Wij reden onmiddellijk verder richting Telouet. De weg werd steeds slechter, er waren meer putten dan asfalt. Maar het uitzicht maakte veel goed. We volgden een stroom omgeven door groen door de dorre rotsen in de uitlopers van de Atlas. We passeerden vele dorpjes met traditionele lemen huizen waar vrouwen aan het werk waren op de velden en goederen vervoerd werden met ezels. Vlak voor de toppen van de hoge Atlas lag het dorp Telouet op een vruchtbaar plateau met frisse berglucht. Trekpleister van Telouet is de Glaoui Kasbah van de voormalige Pasja Glaoui (die zijn titel niet gestolen heeft). Onze zeer bekwame gids was zelf een afstammeling van voormalige slaven die hier van 1912 tot 1956 werken in het paleis. Als Pasja beschikte hij over een harem van 5 officiële vrouwen en zoveel minnaressen als hij wou, die hij mocht kiezen uit zijn volk (ook al waren ze getrouwd). Hij dankte zijn grote rijkdom aan het besturen van het zuiden in collaboratie met de Fransen. De Kasbah zelf bestond eigenlijk uit drie delen die grotendeels ingestort waren sinds de Pasja zijn macht verloor bij de onafhankelijkheid. Van buitenaf dachten we zelfs dat we aan het verkeerde adres waren. Maar eenmaal binnenin werden we overdonderd door de prachtige afwerking van het goed bewaarde interieur. Het leek enorm op het Bahia Paleis, maar nog geraffineerder. De plafonds waren beschilderd ceder hout (net als de deuren), op de vloer Italiaans marmer, tegelmotieven uit Fez en prachtig bewerkt stucco. Het rijke interieur staat nu in schrik contrast met de rustige en landelijke omgeving en is een herinnering aan de enorme macht van weleer. We kregen nog thee en bespraken de toekomst en het verleden van de Kasbah, en voetbal, met de sympathieke gids. Toen trokken we verder richting Marrakesh. Na een vermoeiende rit op de slechte wegen aten we een snelle lunch land de weg, eenvoudige kefta Sandwich met vers gemalen vlees. Marike bezweek onderweg nog voor een van de vele stenen verkopers en mocht een klein stukje kleurrijk pyriet. In Marrakesh trotseerden we de file en het drukke verkeer van de Medina en gaven weer onze auto terug. We sliepen nog een laatste nacht in Roiad Charik, een mooie plek met een onhandige ontvangst. We sloten de vakantie af met een lekker diner in het smaakvol ingerichte Le Jardin. We dronken nog wat thee in Souk Café waar we een spelletje konden spelen (Pieter won opnieuw!).

Al eeuwenlang wordt hier zout gewonnen, nog steeds is hier een actieve zoutmijn.

Er is geen gevaar voor inhalen van andere wagens want we zijn in de verre omtrek de enige auto.

De kasbah geeft een zeer vervallen indruk, maar verrast binnenin.

Onze gids, een afstammeling van Toareg slaven van de Pasha, geeft een heel interessante uitleg over de kasbah van Telouet.

Vanuit de eetzaal kon de pasha zijn dorpelingen in het oog houden (vooral de joodse mellah).

Na de rondleiding krijgen we nog een theetje in het winkeltje naast de kasbah waar ze ook tapijten verkopen die dorpelingen in de jaren '60 uit de kasbah geroofd hebben.

Ons laatste avondmaal in een sfeervol decor.

Aït Ben Haddou, Morocco

Sun, 03 Apr 2016 18:00:00 +0100

Na een heerlijk ontbijt in de tuin met uitzicht op de palmerij besloten we nog maximaal te genieten van onze tijd op deze fantastische plek. We gingen liggen aan de Draa en gingen ook even kopje onder in het ijskoude water. Daarna checkten we alvast uit voordat we nog een wandeling door de vallei maakten. We zagen vrouwen hun kleurrijke was doen in de rivier en staken samen met een familie die genoot van de zondagmiddag al pootjebadend over. Terwijl wij opdroogden staken zij een vuurtje in gang voor een picknick. Nu was het echt tijd om te gaan en we vertrokken richting Ait Ben Haddou. We reden over een klein gebergte dat dwars door de woestijn liep naar Ouarzazate. Het landschap hier was apocalyptisch. Er was geen leven te bespeuren op de harde dorre grond. We volgden even terug dezelfde weg als enkele dagen geleden, maar draaiden dan af van de hoofdweg naar een minder goed aangelegde zijweg richting Ait Ben Haddou. Dit was terug echt een toeristenstad. Toen we toekwamen stonden de bussen naast elkaar geparkeerd. Wij gingen eerst even lunchen Chez Brahim met prachtig zicht op de eeuwenoude Ksar, die is opgenomen als UNESCO werelderfgoed en in vele films figureert zoals Lawrence of Arabia en Gladiator. Na de lunch waren de grote toeristenhordes weggetrokken en konden wij in relatieve rust de rivier oversteken naar de oude Ksar, die gebouwd was op de zuidflank van een rots en zo boven de lokale palmerij uittorende. Binnenin was de Ksar erg middeleeuws, met vele kleine straatjes. We wandelden naar de top van de rots, waar een oude graansilo stond, maar waar vooral ook een schitterend uitzicht op de omgeving hadden. Hierna trokken we naar onze guesthouse, Auberge Ayouze, dat twee kilometer verderop in het volgende dorpje lag. Het was een heel gezellige, eenvoudige plek, met prachtig zicht op de vallei en de rots van Ait Ben Haddou. We aten hier een heerlijk avondmaal, de lokale specialiteit is tajine met kefta of kalkoen

Aït Ben Haddou.

Lunch with a view.

Verdwalen in de steegjes van de kasbah.

Uitzich vanop ons privé terras.

Lekkere tajine met kefta en kalkoen (ipv de alomtegenwoordige kip).

Agdz, Morocco

Sat, 02 Apr 2016 18:00:00 +0100

Om 7 uur werden we opnieuw gewekt en het leek of we nog net maar net waren gaan slapen. Het was volledig windstil gebleven en we hadden heerlijk geslapen. De zonsopgang was door het mooie weer veel mooier dan gisteren, maar kon niet tippen aan de zonsondergang. We vertrokken met een karavaan van 11 dromedarissen terug naar het dorpje en we waren blij toen we aankwamen. Echt comfortabel zit je niet en met zoveel mensen samen zie je er toch wat idioot uit. We kregen een kamer om te douchen en ons op te frissen, wat wel nodig was na 2 dagen in de woestijn. Het meeste zand kregen we weggespoeld en dan was het tijd voor ontbijt. We namen afscheid van Heidi en vertrokken richting N'kob, maar om de lange rit te breken stopten we in Tazzarine voor thee. Volgens de Lonely Planet was er op enkele kilometers afstand een site met prehistorische gravures. Jammer genoeg hadden ze er niet bij verteld dat je deze 6 km op een onverharde weg moest afleggen in erbarmelijke staat. We bleven maar rechtdoor rijden in de hitte en het leek maar niet te stoppen. Er liftten nog enkele schooljongens met ons mee, maar we dropten hen ergens onderweg omdat we het beu waren. Deze nutteloze uitstap duurde gemakkelijk 45 minuten dus hierna reden we snel door. We reden opnieuw door rotswoestijnen en aten lunch in het charmante oase stadje N'Kob. We lunchten in de gerenoveerde Kasbah Baha Baha, een prachtige plek met een zwembad en nomadententen om in te eten. Van op het dakterras hadden we een prachtig zicht op de kasbahs in de stad en de Palmerai. We moesten nog een uurtje verder rijden naar de overnachting waar we het meest naar uitkeken, de Hara Oasis Lodge, dichtbij Agdz in de Draa Vallei. Een wonderbaarlijke plek! De Draa Vallei was na uren door de woestijn te hebben gereden de hemel op aarde. Een brede rivier met de grootste palmerij ter wereld. In Agdz werden we opgepikt door Juan, de eigenaar van de plek, die ons eerst meenam naar een panoramapunt om de Lodge te laten zien. We zagen een prachtige palmerij omringd door rode rotsen en wij zouden hier middenin slapen. Met de auto volgden we een klein aarden padje tussen de palmen en we passeerden een verlaten dorp met afbrokkelende aarden kasbahs. We kregen een rondleiding van het domein en zagen onder andere in de verte de oude Kasbah van Agdz. De Lodge zelf was zeer smaakvol ingericht met een mooie tuin, salon, eettent en bungalows om te slapen. Helemaal onze stijl! We gingen aan de rivier genieten van het onvoorstelbare uitzicht en we konden niet geloven dat we hier gingen slapen. Het diner werd geserveerd in een mooie nomadentent en bestond uit drie gangen: harira, tajine met kip en heerlijke kaastaart als dessert. Super lekker en normale porties! Het was ook gezellig dat er veel andere mensen waren in tegenstelling tot vorige plekken. We kregen nog een lekkere tisane gemaakt met kruiden die ze zelf teelden. Dit was één van de hoogtepunten tot nu toe!

Lunch in Kasbah Baha Baha.

Alle officiële aankondigingen staan vermeld in het Arabisch, Berbers en Frans.

Draa Vallei: oase in het midden van de woestijn. Wij gaan de nacht doorbrengen in het midden van deze palmerij in een echt paradijsje!

De dorpelingen bewerken nog steeds de eeuwenoude geïrrigeerde velden in de palmerij.

Oud dorp van joden die in jaren '60 verhuisd zijn naar Israël en sindsdien leeg staat.

Juan, eigenaar van de Hara Oasis Lodge, geeft ons een rondleiding op zijn schitterende domein.

Marike dacht even dat we de autoweg hoorden, maar het bleek een waterversnelling.

Bungalow waar we gingen slapen.

Merzouga, Morocco

Fri, 01 Apr 2016 18:00:00 +0100

Om 7 uur werden we gewekt om de zonsopgang te gaan bewonderen. Maar net zoals gisteren hing er een soort nevel waardoor er weinig kleuren te zien waren. Het grootste deel van de groep vertrok opnieuw uit de woestijn en wij bleven over met een Brits meisje Heidi. Na een power nap kregen we een uitgebreid ontbijt en vertrokken we met de dromedarissen richting oase. Het weer was volledig opgeklaard en de zon brandde. We stoppen na een uurtje aan de voet van een hoge zandduin die we gingen beklimmen. Pieter stippelde een route uit over de kam van de duinen en bovenaan konden we genieten van een mooi uitzicht. We zagen in de verte Merzouga en daarachter de heuvels en zwarte rots woestijn. Maar het mooiste was natuurlijk de zandduinen die overal rond ons lagen. Een half uurtje later kwamen aan een oase met palmbomen en vogels. Hier lunchten we lekker en doden we de tijd tot zonsondergang. Er was een Frans koppel leerkrachten die een jaar in Rabat leefden met hun gezin en hier werken. Jammer genoeg was er ook een drukke groep Japanners die een dromedaris naar de lunch tent lokten. Het hoogtepunt van de dag was het wachten in de hitte waard. We wandelden de hoogste Duin op een hadden een panoramisch zicht op het wisselend kleurenspel. De duinen verkleuren van geel naar oranje, rood en goud. Hoe lager de zon stond, hoe meer schaduw er was. Dit was een zonsondergang uit de documentaires! Toen het donker werd leerden we terug naar het kamp en onderweg zagen we steeds meer sterren aan de hemel. De lucht had een mooie nagloed en kleuren donker blauw-violet. In het kamp waren ondertussen 4 oudere Spanjaarden en Vlamingen aangekomen die hier ook de nacht zouden doorbrengen. We kregen hetzelfde eten als de avond ervoor (en hoorden dezelfde mopjes), maar het smaakte enorm. Deze nacht waren erg veel meer sterren te zien, maar na een aantal minuten kropen we moe in bed na een geslaagde dag.

De tweede dag gingen we met een Britse leerkracht Heidi op pad.

Pieter stippelt een route uit naar de top van de hoogste duin.

Mooi Berber tulband voor Pieter.

Auw, de zon is vandaag te hard!

We aten lunch in een ander tentenkamp bij een oase in het midden van de woestijn.

Dit ziet er beter uit dan het eigenlijk ging. We gingen namelijk geen meter vooruit met het sandboarden.

's Avonds wandelden we naar de top van de hoogste duin om de schitterende zonsondergang te zien.

We proberen ons te beschermen tegen de wind die heel plots opstak.

Het contrast met de zonsondergang van gisteren kan niet groter zijn! Wat een prachtig schouwspel.

Merzouga, Morocco

Thu, 31 Mar 2016 18:00:00 +0100

Deze ochtend kregen we vooral pannenkoeken en uiteraard confituur. We vertrokken op tijd naar de Gorges de Todra want we hadden vandaag een druk programma. De uitlopers van de kloof waren al zeer indrukwekkend, opnieuw een groene vallei ingeklemd tussen rode rotsen. We klimmen snel naar de ingang van de kloof die plots voorons opdoemde. We hadden al een tijdje de loop van de rivier Todra gevolgd en de wanden van de kloof kwamen steeds dichter bij. Opeens stonden we tussen twee verticale muren van tientallen meters hoog. Indrukwekkend! Het was er nog heel kalm en we konden gemakkelijkelijk met de auto door de kloof rijden die een 100tal meters lang was. We zochten even naar het begin van de wandeling uit de reisgids en kwamen zo terecht in een volgende vallei. Uiteindelijk bleek het vertrekpunt dicht bij de kloof te liggen en dus begonnen we hier aan een 3 uur durende wandeling. We stegen snel naar de eerste pas een kwamen onderweg twee Berber jongeren tegen die met ezels de berg afdaalden. Moe en bezweet genoten we boven even van het mooie uitzicht. Het was even onduidelijk hoe het pad verder liep en we twijfelden toen we lukraak dfoor ee’n rotsenveld hunkerden, maar na verloop van tijd bleken we op het juiste spoor te zien. Op de top van de berg kwamen we nog een familie herders tegen die hier in ondergrondse huizen leken te wonen. We daalden snel af richting de rivier en werden door een vriendelijke local uit de palmerai geleid. Eenmaal terug aan de auto vertrokken we snel want we moesten nog 3 uur rijden naar Merzouga waar we de woestijn in zouden trekken. Ik Tinghir aten we nog snel n een lekkere Sandwich met kefta en dan waren we klaar voor de rit. Er hing een vreemde mist over de heuvels wat het landschap een sombere indruk gaf. We reden lang door en landschap dat langzaamaan verzande. In de buurt van Merzouga doemden de zandduinen van Erh Chebbi dan ineens op. Onze gids voor de Sahara tocht moesten we in een dorpje vinden op basis van zijn naam wat gemakkelijk lukte in het eerste winkeltje. Een Johnny op een Quad bracht ons naar Marhaba guesthouse waar we professioneler opgevangen werden. Al snel vertrokken we met 2 dromedarissen, Bob Marley en Jimi Hendrix, en de gids Mohammed de woestijn in. Het op- en afstappen was heel onhandig, maar voor de rest was de rit verbazend aangenaam. Na een uurtje trekken door de woestijn kwamen we aan in ons kamp. Dat was verbazend goed ingericht: er waren bedden, er was een wc en er was zelfs elektriciteit opgewekt door een zonnepaneel. We keken rustig naar de zonsondergang, die door het opgewaaide zand niet zo zichtbaar was. Daarna kregen we met de andere bezoekers thee, harira, een Marokkaanse salade, tajine en wat fruit. We praatten met onze toffe groep bestaande uit een Singaporees koppel, een Turks koppel, een Brit en een Quebecois. Daarna was er nog een kampvuur dat minder aangenaam was door de sterke wind en de muziek die gespeeld werd overige ons ook niet op nog langer op te blijven. De nacht was woelig. Er was een onophoudelijke wind tegen onze tent.

Klaar voor een wandeling van 3 uur die ons van het begin van de Todra Gorges naar het einde stuurt over de kloof.

Nog een lange weg te gaan en vol goede moed.

Oef... Even op adem komen.

Joepie! We staan bovenaan.

Boven kwamen we aan een plateau vol rotsen waar het moeilijk was om de weg te vinden. Na 10 minuten twijfelen bleken we toch juist te zitten.

Helemaal bovenaan de berg "woonde" een Berberfamilie herders in half-ingegraven huizen.

Hier is het opnieuw heel rustig, we hebben even pech dat er net een tourbus aankomt. In het algemeen is het hier overal heel kalm.

Onderweg naar Merzouga hing er overal mist. We dachten dat het wolken waren, maar later bleek dat het stof/zand was dat door de wind opgewaaid werd. Dit verpestte wel het uitzicht onderweg.

Vanuit Merzouga kan je heel gemakkelijk Erg Chebbi bereiken, een gebied met 150 meter hoge zandduinen. Vanop de weg heb je onmiddellijk zicht op de duinen, heel vreemd.

Onze gids Mohammed bracht ons naar onze overnachtingsplek. Het was wel wat vreemd dat hij te voet voor ons liep terwijl wij op oncomfortabele dromedarissen zaten.

Onze dromedarissen Bob Marley en Jimi Hendrix met Mohammed en Pieter.

Onze overnachtingsplek in de woestijn.

Super verzorgd tentenkamp met licht (op zonne-energie), wc en een bed in de tent.

De zonsondergang viel nogal tegen door al het stof in de lucht. Gelukkig hadden we 2 nachten in de woestijn en hadden we dus morgen nog een kans.

Boumalne, Morocco

Wed, 30 Mar 2016 18:00:00 +0100

Het ontbijt Chez Laila was het lekkerste tot nu, met vooral een heerlijke pannenkoek. We namen de auto naar Kasbah Amridil, één van de beroemdste kasbahs van het leven land. We kregen een rondleiding door de Kasbah, die ingericht was om bezoekers in te lichten over het traditionele leven van de Berbers. We kregen veel info over de symboliek van de versieringen die vaak verwezen naar de vijf zuilen van de Islam. Ook kregen we de werking van een eeuwenoud slot te zien. Allemaal zeer interessant. Daarna maakten we samen een tocht met de auto door de zeer uitgestrekte palmerijen, door de tweede grootste van Marokko zijn. Er was hier nog altijd zeer veel bedrijvigheid in verschillende dorpjes. We stopten op een kleine heuvel met een prachtig uitzicht. Nog vond de gids dat het niet genoeg was. Hij nam ons nog mee op thee te drinken bij een tapijt verkoper. We kochten natuurlijk niets, tot lichte teleurstelling van de gids. Hij bood ons ook nog aan om een kleine wandeling te maken, maar we bedankten vriendelijk, de Gorge de Dades wachtte op ons. We hadden nog een kleine ruzie over de beloning voor de gids. Maar we legden het snel bij. Na een uurtje waren we bij de toegangsweg tot de kloof. We aten eerst nog wat tajine en kip in een guesthouse. Die borden ons ondanks hun goede online commentaren en het hoogseizoen nog een vrije kamer aan. We hadden al een reservatie, maar het toont wel de klappen die het toerisme in Marokko gekregen heeft de laatste jaren. Na een uurtje pauze begonnen we aan de tocht naar de kloof. Dankzij de redelijk goede wegen ging dat heel vlot. Eerst reden we door een speciale vallei met rotsen die tegelijk deden denken aan vingers of hoofden zoals de beelden op het Paaseiland. Deze rotsen torenden uit boven de groene vallei van de Dades. Daarna begon de spectaculaire klim naar de top van de kloof. We stegen langs een reeks haarspeldbochten tot we een prachtig uitzicht hadden op de kloof en het landschap er rond. We reden door naar onze slaapplaats, Riad Timadrouine, waar we sauna, hamam en een jacuzzi gebruikten voor we alweer een vlezig avondmaal kregen.

Kasbah van Skoura

Onze gids die een deskundige uitleg had over het vroegere leven in de kasbah.

In de oase rond Skoura zijn verschillende oude lemen kasbahs die niet meer onderhouden worden.

Onderweg naar de Dades Gorges.

Zeer rustige lunch in Le Jardin des Sources onderweg naar de Dades Gorges. We moesten lang wachten op ons eten, maar de bediening was zeer vriendelijk.

In de Riad was deze nacht een jacuzzi, sauna en hammam. Wel wat decadent dat wij de enige gasten waren om hier gebruik van te maken.

Onze overnachtingsplek was opnieuw een voltreffer, Riad Timadrouine.

Skoura, Morocco

Tue, 29 Mar 2016 18:00:00 +0100

Tijdens ons ontbijt kwam een man van ons autoverhuurbedrijf ons de auto afleveren. Hij zette ons op weg uit de Medina en dan was het aan Marike om ons uit Marrakesh en richting Ouarzazate te rijden. De wagen was een beetje moeilijk bestuurbaar, met een zwaar stuur, geen radio en een moeilijke eerste en tweede versnelling. Maar gezien de prijs die we betalen is dat normaal. Het maakt ons ook wat minder nerveus om met een slechtere auto rond te rijden. Eenmaal vertrokken stapelden de prachtige uitzichten zich op. Het landschap veranderde elk half uur. We begonnen in de vlakte rond Marrakesh met zicht op de naderende besneeuwde Atlastoppen. De heuvelachtige uitlopers van het gebergte waren groen, vruchtbaar en er waaide een aangename bries. Naarmate we stegen werd het landschap grilliger, met meer rotsblokken en minder groen. Daardoor werd ook de rode ondergrond terug zichtbaarder. Wanneer we echt de hoge Atlas inreden verdween alle kleur uit het landschap, behalve de groene terrassen langs de stroompjes in de valleien. Net voor de Tizi ’n Tichka, het hoogste punt van de bergpas, aten we lunch in Tadar. Gegrild vlees met groentjes. Onderweg naar beneden pikten we nog een gestrande man op wiens auto het had begeven. We zetten hem af aan het volgende dorpje en beloofden een briefje af te geven in Ouarzazate aan zijn neef. Ondertussen bleef het landschap maar veranderen. De rode kleuren overheersten terug en de omgeving werd steeds levenlozer, buiten de groene terrassen rond de rivier die we bleven volgen. We waren nu echt op weg naar de woestijn. Eenmaal uit het gebergte konden we sneller rijden. De maximumsnelheid was in het algemeen honderd kilometer per uur. Zonder echte aanleiding stond er plots een bord van 60. Enkele tientallen meters daarachter stond politie snelheid te meten. We kwamen weg met een boete van 300 dh, cash te betalen, maar wel officieel met bewijsje. We hadden onze les nu wel geleerd en hielden ons voor de rest maniakaal aan de maximumsnelheid. In Ouarzazate gingen we eerst het briefje afgeven. We kregen thee van de bewuste neef en de vriendelijke man probeerde ons nog een tapijt te verkopen. Dat lukte niet en we trokken naar de Kasbah van Ouarzazate. Ons bezoek viel wat tegen, grote delen waren afgesloten voor bezoekers, maar aangezien we niet moesten betalen omdat de kassier naar de moskee was, viel het toch wel mee. We waren ook redelijk kapot van de reis en de brandende zon. Ook al was het nu nog maar 25 graden in plaats van de 48 die het in de zomer wordt. We lieten de overige attracties van Ouarzazate, hoofdzakelijk het museum gewijd aan de vele films die er zijn gemaakt, links liggen. Een klein half uurtje verder lag Skoura, een stadje gebouwd rond een oase waar vroeger karavaanhandelaars uit de woestijn aankwamen. Onze guesthouse Chez Laila was heerlijk rustig gelegen en had een gezellig tuintje. We genoten van de zonsondergang vanop het dak met zicht op de palmerij en de besneeuwde Atlastoppen. We aten in de guesthouse gevulde deegjes en lekkere tajine. We keken nog heel even naar een prachtige sterrenhemel en gingen heerlijk slapen. We konden niet geloven dat we gisteren nog in het drukke Marrakesh waren.

Even pauzeren onderweg en genieten van de speciale ondergrond hier.

Lunch dichtbij de Tizi 'n Tichkal pas op 2200 meter hoogte.

Hoe hoger we klommen, hoe desolater het landschap.

Kasbah van Ouarzazate die eigenlijk wat tegenviel. Misschien beter een gids genomen want ze was veel mooier van buiten dan van binnen.

Mocharabe: typische ramen die ervoor zorgden dat vrouwen niet gezien konden worden van buiten, maar wel zelf naar buiten konden kijken.

Kasbah van Ouarzazate, grotendeels gerestaureerd voor enkele films die hier geschoten zijn.

Chez Laila.

Chez Laila, onze plek voor vannacht.

Zonsondergang vanop dakterras Chez Laila met zicht op palmeraie van oase Skoura.

Vreemd hoe koud het hier binnen altijd is. Hier is zelfs een haardvuur voorzien.

Marrakesh, Morocco

Mon, 28 Mar 2016 10:30:00 +0100

Na een ontbijt met lekker Marokkaans platbrood en verse confituur trokken we onder een blauwe hemel door de Medina naar een eerste hoogtepunt van Marrakesh: de Medersa Ibn Youssef. Eerst wandelden we nog door de Dar Bellarj, een oud huis ingericht als galerij met vele foto’s die de straatartiesten van de Djemaa El Fnaa eerden. Daarna botsten we op de Medersa. Dit was vanaf de veertiende eeuw een centrum voor het bestuderen van de Koran. Rond een prachtig afgewerkt klein binnenplein waren vele studentenkamers gelegen. De hele structuur deed ons een beetje denken aan de kloosters die we in Portugal hebben gezien. De ornamenten van de muren, deuren en portalen waren prachtig. In cederhout waren gedetailleerde figuren gekerfd. Daarna gingen we naar het Maison de la Photographie. We namen onbedoeld een kleine omweg langs een minder toeristisch deel van de Medina en kregen een mooie inkijk in het leven van de bewoners van Marrakesh. In het Maison was een prachtige verzameling oude Marrokaanse foto’s van 1870 tot 1950. Er waren schitterende portretten bij. Maar ook mooie foto’s van het dagelijks leven. De veranderingen waren opvallend: de kledij, de stadsomwallingen die effectief de stad omwalden … Maar de gelijkenissen waren minstens even leuk om te zien. Foto’s toonden dat de Djemaa El Fnaa er in 1912 helemaal niet zo anders uitzag, inclusief al het spektakel. Nadat we door de fotoverzameling naar boven waren gewandeld dronken we nog iets op het dakterras, met zicht op alle daken en minaretten van Marrakesh en zelfs op de besneeuwde Atlastoppen in de verte. Hoog tijd om terug wat te eten. We trokken naar de Mechoui straat in het hart van de Medina. Hier werden verschillende stalletjes voorzien van hetzelfde langzaam geroosterde lam. We schoven aan tussen de locals en lokale toeristen en bestelden een halve kilo vlees ( inclusief been) met brood. Zonder bestek, maar met een potje zout met komijn, verorberden we deze lekkere aanslag op onze maag. Volgende halte was het Bahia Paleis. Dit eind 19de eeuwse Paleis was eigendom van de vizier van de sultan, tot hij er werd uitgezet door de Fransen die hij er zo graag op bezoek had. Het grootste Paleis bestaat uit meerdere ruimtes. De eerste was een prachtige kleine binnentuin, waar de geur van groen en bloemen ons tegemoet waaide. Tussen de prachtig afgewerkte portalen zorgde de schaduw van appelsienbomen voor verkoeling. In het paleis hingen overal moderne kunstwerken op in het kader van de Biënnale. Dit zorgde voor een interessant contrast. De afwerking van de paleizen was zeer gelijkaardig aan de Medersa, prachtig. Er was een grote koer in een modernere stijl met (bijna) kitsherige kleuren, een Marokkaans Disneyland. Als afsluiter was er een grote tuin met palmbomen, bloemen, …. Hierna wandelden we verder richting Kasbah waar het gigantische Badi Paleis gerenoveerd werd. We besloten dit over te slaan en wandelden verder naar de tombes van de Saad dynastie. Deze waren gedurende 500 jaar afgesloten door een hoge muur en zijn pas in 1912 herontdekt. Een sultan ligt er begraven met zijn hele entourage. Afgemat door het vele wandelen en de zon dronken we iets op het dakterras van het toeristische Kasbah Café. Na een korte en teleurstellende wandeling door Mellah, de Joodse wijk, gingen we terug richting onze Riad. We dronken iets in Souk Café en besloten hier ’s avonds iets te komen eten na een verfrissende douche. Pieter nam een speciale kipschotel met linzen en filodeeg. Marike en vegetarische mix van Marokkaanse voorgerechten. We gingen op tijd slapen zodat we uitgerust aan onze roadtrip konden beginnen

Steegje (derb) dat naar onze riad leidt. Langs buiten is het heel onaantrekkelijk, maar achter elke deur kan een prachtige riad schuilen.

Veel slagers in de medina want het is hier nogal een vleescultuur.

Gerenoveerde Riad waar jaarlijks wisselende tentoonstellingen gehouden worden. Deze keer ging het over de traditionele cultuur van het Jemaa el Fnaa plein die langzaamaan verdwijnt.

Ben Youssef Medersa

Selfie in Medersa Ben Youssef.

Dakterras van fotografiemuseum met prachtig uitzicht op de besneeuwde toppen van het Atlasgebergte.

We verdwaalden in de medina en kwamen plots op deze vlooienmarkt terecht waar je bijna niet meer door kon wandelen.

Mecchoui: lokale specialiteit = langzaam geroosterd lamsvlees.

Binnenplein van Bahia paleis.

Beschilderd cederhout.

Saadian tombs die door de volgende dynastie ommuurd zijn en tot in de 20ste eeuw onbekend waren. Luchtfoto's hebben het bestaan hiervan opnieuw aan het licht gebracht.

Moskee naast Saadian tombs waar we (opnieuw) niet binnen mochten.

Even regenwormen spelen op het dakterras van een cafe.

Marrakesh, Morocco

Sun, 27 Mar 2016 19:00:00 +0100

We hadden onze wekker op aanraden van de vriendelijke gastvrouw Khadidja nogal vroeg om 7.30u gezet zodat we zeker op tijd aan het busstation zouden zijn (voor onze bus naar Marrakesh die pas om 9.30u vertrok). Toen de wekker afging was het nog donker en muisstil in de Riad. Verdacht… Pieter wist nochtans dat net deze nacht de zomertijd inging dus we hadden hier rekening mee gehouden. Maar blijkbaar had mijn gsm zich automatisch aangepast aan het Belgische uur en stond de wekker dus om 6.30u. Een uurtje later gingen werden we dan gewekt door Khadidja en konden we genieten van een heerlijk ontbijt. Lekkere thee en koffie, Marrokaanse koffiekoeken, vers fruitsap, … Om 8.30u stond de taxi klaar om ons (zonder meter uiteraard) naar het ctm busstation te rijden. Een kwartiertje later checkten we onze bagage in en moesten we nog een uur op de bus wachten. Een beetje te laat vertrokken we aan de 5 uur lange Trip naar Marrakesh met tussenstop in Casablanca. Aan de kust was veel industrie en nieuwe wooncomplexen te zien, niet het meest pittoreske landschap. Eenmaal we het binnenland inreden veranderde het landschap en waren erg uitgestrekte groene velden. Na een tijdje werd het heuvelachtiger en waren er veel dorre weides met schapenherders. Er was steeds minder bebouwing en de bevolking werd steeds armer. Plots zagen we in de verte de uitlopers van het Atlasgebergte en wisten we dat we in de buurt kwamen van Marrakesh. De buitenwijken waren zeer verzorgd en modern, gericht op de rijke middenklasse die graag naar McDonald’s gaat. In het moderne treinstation kochten we tickets voor de terugweg naar Rabat en namen een Grand taxi naar ons hotel, Dar Alsaad. Een vriendelijke local bracht ons (gratis) naar het kleine steegje waar onze Dar achter een anonieme deur schuilde. Binnen was het heerlijk koel en groen en werden we vriendelijk ontvangen met thee. Deze Riad zag er veel authentieker uit dan die in Rabat. De kamer ademde een modern middeleeuwse sfeer uit. We trokken de stad in op goed geluk en kwamen met wat gezond verstand terecht op hét centrum van Marrakesh, de Djemaa El Fnaa, het plein van de boze geesten. We botsten bijna op de slangen van slangenbezweerders, niet dat het veel kwaad had gedaan, de dieren zijn getemd en ontgift. We kuierden over het plein naar de Koutoubia Moskee, waar we tussen Marrokaanse gezinnen genoten van de zon op een bankje in een park. Tegen zonsondergang verdwaalden we nog even in de souks waar het steeds drukker werd. We zochten de ruimte van het plein terug op en dompelden ons onder in de wonderlijke avondsfeer van de Djemaa El Fnaa. Het plein werd omgetoverd tot een volksfeest met muzikanten, vertellers, waarzeggers, tandentrekkers (!), spelletjes en bokswedstrijden. We aten een middelmatig avondmaal in één van de vele sfeervolle eetkraampjes op het plein. Hierna hielden we de drukte voor bekeken. We namen een dessertje mee naar het dak van onze Riad en speelden nog rustig een spelletje

Eén van de vele steegjes in de soukh.

Funduq: Middeeleeuwse leefgemeenschap die nu veelal gebruikt worden door artisanale organisaties.

Mooi bewerkte ingang van een moskee bij Ryaad Larousse waar we niet binnen mochten.

Fruitsapkraampje op Djemaa El Fnaa: slechts 0,5 euro voor gigantisch glas vers geperst fruitsap.

Djemaa el Fnaa by day.

Harira soep

Djemaa el Fnaa

Koutoubia moskee: grootste oriëntatiepunt in de Medina.

Zon gaat onder op het Djemaa el Fnaa plein, het moment waarop het plein tot leven komt.

Attractie waarbij je een ring over een fles frisdrank moet krijgen: moeilijker dan het lijkt.

Eetkraampjes - Grill

Spelletje Boonanze op het dakterras van onze Riad

Rabat

Sat, 26 Mar 2016 18:00:00 +0000

Ons vertrek van Charleroi verliep anders dan normaal. De park and fly was niet open en er stond een lange file van auto’s die gecontroleerd moesten worden door leger en politie. We besloten onder lichte druk van Mama Shanti uit te stappen en te voet de laatste kilometers af te leggen. Er was veel militaire aanwezigheid rond de luchthaven, maar alles verliep wel vlot. Onze vlucht vertrok en landde op tijd. We kwamen aan op de verbazend kleine luchthaven van Rabat, er was maar één landingsbaan. We namen de shuttle bus en waren op twintig minuutjes in het centrum van Rabat. We waren onmiddellijk gecharmeerd door de charme van de hoofdstad. Langs de brede boulevard met grote voetpaden en palmbomen wandelden we tussen talrijke locals naar Riad Meftaha. Door een klein deurtje in een rustige steeg kwamen we in een grote Riad terecht. We hadden een mooie kamer met bubbelbad. We hadden maar een korte avond in Rabat, dus hielden we het bij een Blitz bezoek aan de Medina en een snelle blik op de Kasbah des oudayahs. Het avondgebed was volop aan de gang, maar het viel ons op dat het leven hierdoor helemaal niet stil stond. Rabat is helemaal geen toeristische stad en we waren zo goed als de enige blanken in de Medina. We konden ongestoord rondkijken. De mix van locals was leuk om te zien. Jonge vrouwen met en zonder hoofddoek. Mannen met djellaba naast johnnies in trainingspak. We aten een snelle hap in een snackbar en kropen ons bedje in, weliswaar na een bubbelbad

Met Ryanair onderweg naar Rabat na een high security check-in te Charleroi.

Klaar voor onze eerste reis in Marokko: een beetje lectuur kan nooit kwaad om op de hoogte te zijn van de geschiedenis. Maar dit is zware lectuur van academisch niveau (helaas).

Heerlijk ontbijt dat de komende 10 dagen een ritueel wordt: vers fruitsap, Marokkaanse pannenkoeken, koffie/muntthee, Franse koffiekoeken, allerlei confituur (abrikozen, dadel, aardbei meestal) en dan nog normaal brood.